ناز بانو - میترسیم...


	میترسیم... بعضی وقتها هر چقدر سعی میکنیم آروم باشیم نمیشه ... هر چقدر تلاش میکنیم روی فکرمون تسلط داشته باشیم نمیشه... گاهی احساس میکنیم هیچی بلد نیستیم... گاهی که دانسته هامون به فریادمون نمیرسه... این درست همین لحظه س که به وجودی ورای حافظه ها نیاز داری... این نیاز همین عشقیه که پیداش کردی و نداری ... ماله تو هست اما نیست به فکرش هستی ولی به روت نمیاری... به فکرت هست ولی ، حضور نداره ... میخوای پرواز کنی ،بال پرواز داری ولی جراتش نیست... میل به رفتن داری ، ولی بهانه اش نیست... جای زخم خنجرش روی سینه ات خوب شده ،ولی سوز داره... میترسی تو برجت رو دوست داری ، ولی اون نمیدونه... تو مجبور میشی تنهاش بزاری ولی اون نمیدونه... اون مجبور تنهات بزاره !!... ولی تو نمیدونی!!... بعضی وقتها هر چقدر سعی میکنیم آروم باشیم نمیشه... دنبال حرمت کلمات میگردیم ولی گم شدن... دنبال دلیل گم شدن میگردی ولی پیداش نمیکنی... این درست همون لحظه س که باید باشه باید حضور داشته باشه ... ولی نیست.... دو دو تات دیگه شده یکی! ... تمام فرضیه ها باطلن ، تمامشون... یکی میگفت لحظه ها رفتنیست و خاطره ها ماندنی... اما من میگم خاطره ها رفتنی ترن ... شاید این احتمال هم باطل باشه... میترسیم شعله ی حضور با نبودن کم نمیشه... گرمیه دست های یار با نگرفتن از بین نمیره... میدونی چیه بعضی وقتها هر چقدر سعی میکنیم آروم باشیم نمیشه... + نوشته شده در توسط .:: نـــازبانو ::. \|

بانو

من را بانو نامیده اند

بسیارند از من بلندتر ، بلندتر

بسیارند از من زلال تر ، زلال تر

بسیارند از من زیباتر ، زیباتر

اما بانو منم

از خیابان که میگذرم

نگاه کسی را به دنبال نمیکشانم

کسی تاج بلورینه مرا نمیبیند

کسی بر فرش سرخ زرین زیر زیر پایم

نگاهی نمی افکند.

و زمانی که پدیدار میشوم

تمامی رودخانه ها به نغمه در می آیند

در تن من

زنگ ها آسمان را می لرزانند

و

سرودی جهان را پر میکند

سرود محبت