ناز بانو - چرا سفر کردی...


	چرا سفر کردی... كجا سفر رفتي؟ كه بي خبر رفتي؟ اشكم را چرا نديدي؟ از من دل چرا بريدي؟ دست از من چرا كشيدي؟ كه پيش چشمم ره دگر رفتي؟ بيا به بالينم كه جان مسكينم تاب غم دگر ندارد، جز بر تو نظر ندارد جان بي تو ثمر ندارد، مگر چه كردم كه بي خبر رفتي؟ چه قصه ها كه از وفا گفتي با من تو يي محبتي كنی ، جانا، يا من؟ تو چون آن شرر به خدا خبر ز خدا نداري رَوَد آتش سر آن سرا كه تو پا گذاري سوز دلم را تو نداني آتش جانم ننشاني با غمت در آميزم ، از بلا نپرهيزم پيش از آن به برم بنشين كز ميانه برخيزم رو به تو كردم، به خدا خو به تو كردم كه خريدار تو باشم دل به تو بستم ، به اميدت بنشستم كه سزاوار تو باشم رفتي و صبر و قرار مرا بردي رفتي و صبر و قرار مرا بردي رفتي و صبر و قرار مرا بردي رفتي و صبر و قرار مرا بردي طاقت اين دل زار مرا بردي چه شود اگر نفس سحر خبري ز تو آرد به كس دگر نكنم نظر كه دلم نگذارد به كس دگر نكنم نظر كه دلم نگذارد به كس دگر نكنم نظر كه دلم نگذارد که دلم نگذارد + نوشته شده در توسط .:: نـــازبانو ::. \|

بانو

من را بانو نامیده اند

بسیارند از من بلندتر ، بلندتر

بسیارند از من زلال تر ، زلال تر

بسیارند از من زیباتر ، زیباتر

اما بانو منم

از خیابان که میگذرم

نگاه کسی را به دنبال نمیکشانم

کسی تاج بلورینه مرا نمیبیند

کسی بر فرش سرخ زرین زیر زیر پایم

نگاهی نمی افکند.

و زمانی که پدیدار میشوم

تمامی رودخانه ها به نغمه در می آیند

در تن من

زنگ ها آسمان را می لرزانند

و

سرودی جهان را پر میکند

سرود محبت