ناز بانو - برف تنهایی..


	برف تنهایی.. امروز برف بارید تا یه بار دیگه فرضیه تنهایی من رو اثبات کنه فکر کن به ستاره‌ای دست یافتی در شبی تاریک یا به روزنه‌ای در دخمه ی تنگت چه نصیبت خواهد شد وقتی زمین پوشیده از پرندگان مرده است؟ نمي دانم كيست كه مي زاید و مي ميرد مي خوابد و بر مي خيزد اما اين قلب تنهاست باد وحشیست گوش کن چگونه می تازد از میان دریا از میان آسمان می خواهد مرا با خود ببرد گوش کن چگونه دنیا را به زیر سم دارد برای بردن من مرا در میان بازوانت پنهان کن *آه ... کسی نیست* مرا در قلبِ بازوانش پنهان کند بگذار باد بگذرد و مرا با خود ببرد بگذار باد بگذرد با تاجی از کف دریا بگذار مرا بخواند و مرا بجوید زمانی که آرام آرام فرو می روم در انبوه تنهایی خود بين اين مردمِ سـردرگمِ سرماخورده** دلم از سردي رفتار خودم جا خورده مي روم گريه كنم غربـت پر ابرم را در دل برفیِ خود، اين دل تنها مانده باد وحشی دارد مرا با خود میبرد من میان برفها تنها مانده با کوله باری به دوش چه کنم! چرا کسی با من برف بازی نکرد چرا من غربت نشینیم در وطن چرا من امشب گریستم زیر شولای برفیم دلم تنگ است دلم اندازه کوچ پرستوها بیتاب است دلم از غصه میمیرد ولی ... چشمهایی معصومی خیره به من مینگرد در پی گمشده ای نامعلوم به آن چشمها بگویید من خود گم شده ام یا رب مرا دریــــــــــــاب که جوابی برای معصومی این نگاه خاموش ندارم . + نوشته شده در توسط .:: نـــازبانو ::. \|

بانو

من را بانو نامیده اند

بسیارند از من بلندتر ، بلندتر

بسیارند از من زلال تر ، زلال تر

بسیارند از من زیباتر ، زیباتر

اما بانو منم

از خیابان که میگذرم

نگاه کسی را به دنبال نمیکشانم

کسی تاج بلورینه مرا نمیبیند

کسی بر فرش سرخ زرین زیر زیر پایم

نگاهی نمی افکند.

و زمانی که پدیدار میشوم

تمامی رودخانه ها به نغمه در می آیند

در تن من

زنگ ها آسمان را می لرزانند

و

سرودی جهان را پر میکند

سرود محبت