ناز بانو - درکم کن...


	درکم کن... تو را رنجانده ام عزیزم روح تو را از هم دریده ام مرا درک کن همه میدانند من که هستم اما این من برای تو بانویی ست سوای بانوها در تو افتان و خیزان میروم می افتم و سر تا پا شعله بر میخیزم تو حق داری مرا ناتوان بینی و دست ظریف تو ساخته از نان و گیتار باید بر سینه ام آرام گیرد زمانی که راهیـــه نبرد میشویم به این سبب است که در تو سنگی سخت میجویم دستانم را در خون تو فرو میکنم تا سختی تو را بیابم ژرفایی را که نیازمند آنم و اگر تــــنها خنده بلورین تو را بیابم اگر چیزی نباشد پای بر روی آن سفت کنم محبوب من بپذیر اندوه مرا و خشم مرا دستان دشمن خوی مرا که تو را اندکی نابود می کنند تا شاید دگر بار برخیزی از خاک همسو با نبردهای من + نوشته شده در توسط .:: نـــازبانو ::. \|

بانو

من را بانو نامیده اند

بسیارند از من بلندتر ، بلندتر

بسیارند از من زلال تر ، زلال تر

بسیارند از من زیباتر ، زیباتر

اما بانو منم

از خیابان که میگذرم

نگاه کسی را به دنبال نمیکشانم

کسی تاج بلورینه مرا نمیبیند

کسی بر فرش سرخ زرین زیر زیر پایم

نگاهی نمی افکند.

و زمانی که پدیدار میشوم

تمامی رودخانه ها به نغمه در می آیند

در تن من

زنگ ها آسمان را می لرزانند

و

سرودی جهان را پر میکند

سرود محبت